Αποδοχή χρήσης τεχνικών cookies       - Σχετική Νομοθεσία -

Η Κατάρα της Ασίας 2

GEORGE HORTON

Προξένου και Γενικού Προξένου των Ήνωµ. Πολιτειών

στην Εγγύς Ανατολή επί τριάντα χρόνια.

1926

ΚΕΦΑΛΑΙΟ Ζ'

ΝΕΟ ΦΩΣ ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΙΣ ΣΦΑΓΕΣ ΤΩΝ ΑΡΜΕΝΙΩΝ (1914-1915)

Στα 1915, την εποχή της εκτεταµένης εξοντώσεως των Αρµενίων, ο Πρόξενος Jesse Β. Jackson υπηρετούσε στο Χαλέπι και διακρίθηκε πάρα πολύ για την βοήθεια πού είχε δώσει στον δυστυχισµένο αυτό λαό. Επειδή ο Πρόξενος Jackson είχε παρευρεθεί στις τροµερές εκείνες σκηνές, θα ήταν ενδιαφέρον να διαβάσει κανείς τις σχετικές εκθέσεις του, αν θα µπορούσαν να βρεθούν, δυστυχώς όµως δεν ηµπορούν να βρεθούν. Ευτυχώς µπορεί κανείς να παραθέσει αποσπάσµατα από την για πρώτη φορά δηµοσιευόµενη εδώ έκθεση ενός εντοπίου Αµερικάνου πολίτη πού ήταν στο Χαλέπι και ήταν αυτόπτης µάρτυρας των γεγονότων πού περιγράφει.

«Ο πρόδροµος των συµβάντων, στη διάρκεια των οποίων έµελλαν να σφαγούν οι δυστυχείς Αρµένιοι και να υποστούν τις βαρύτερες δοκιµασίες, έλαβε χώρα στο Zeitun, µια πόλη πού βρίσκεται πέντε µέρες ταξιδιού περίπου βορειότερα απ' το Χαλέπι, τον Φεβρουάριο του 1915, οπότε οι Αρµένιοι αναγκάστηκαν µε µεγάλη αποστροφή να υποστούν τον «αφοπλισµό» εκ µέρους των Τούρκων. Έπειτα από τα συµβάντα στο Zeitun, παρόµοιες ενέργειες έλαβαν χώρα στο Aintab, στην Άλεξανδρέττα, στο Marash, στην Urfa κλπ. «Σύντοµα, υστέρα απ' τον αφοπλισµό των Αρµενίων στις πόλεις πού αναφέραµε παραπάνω, άρχισαν οι εκτοπίσεις, οι όποιες ήταν τόσο καταστρεπτικές για το Αρµενικό έθνος και εκτελέστηκαν βάσει διαταγών των Τουρκικών Αρχών της Κωνσταντινουπόλεως.

«Κατά τη διάρκεια των τροµερών ήµερων των εκτοπίσεων ο Πρόξενος Jackson δέχτηκε επανειληµµένες εκκλήσεις για να παράσχει βοήθεια και να καταβάλει κάθε προσπάθεια για την παρεµπόδιση της εκτοπίσεως οιουδήποτε προσώπου απ' το Χαλέπι. Κι αυτό σε µια εποχή πού αντιπροσώπευε δέκα πέντε διάφορες χώρες και προστάτευε τα ποικίλα συµφέροντα τους. (Αυτά έγιναν βέβαια κατά τη διάρκεια του πολέµου προτού να διακόψει η Τουρκία τις σχέσεις της µε τις Ηνωµένες Πολιτείες). Είναι πρόδηλο πώς η θέση του ήταν πολύ λεπτή και πως κάθε ενέργεια εκ µέρους του έπρεπε να γίνεται µε πολύ µεγάλη προσοχή, ούτως ώστε να µην προκαλεί τη δυσαρέσκεια των Τουρκικών Αρχών απέναντι του και ιδιαίτερα απέναντι των βοηθών του.

«Ενώ ο Πρόξενος Jackson κατέβαλλε κάθε δυνατή προσπάθεια για να παρεµποδίσει τις σφαγές στο Χαλέπι, άρχισαν να διαρρέουν ειδήσεις για τις τροµερές ωµότητες πού ελάµβαναν χωράν µαζί µε τις εκτοπίσεις στις πόλεις Jivas, Harput, Τραπεζούντα, Bitlis, ∆ιαρβεκίρη, Mardin, Καισαρεία, Ικόνιο, Άδανα, Μερσίνα και άλλες της ίδιας περιοχής. «Βαθµηδόν ολιγάριθµα άτοµα πού είχαν εκδιωχθεί, απ' τις πόλεις πού αναφέραµε παραπάνω άρχισαν να φθάνουν στο Χαλέπι και να διηγούνται τις οδυνηρές λεπτοµέρειες των εκτοπίσεων καθώς και για την πραγµατική σφαγή συγγενών και φίλων των και για τις απίστευτες κτηνώδεις πράξεις των Τούρκων χωροφυλάκων σε βάρος κοριτσιών και των πειό ελκυστικών γυναικών, καθώς και για την αναρίθµητα αλλά θηριώδη εγκλήµατα πού διαπράττονταν εναντίον τους.

«Ένα απ' τα πoιό τροµερά θεάµατα πού µπορούσε να δεί κανείς στο Χαλέπι, ήταν η άφιξη στις αρχές του Αυγούστου του 1915 πέντε χιλιάδων περίπου γυναικών και παιδιών σκελετωµένων, ρυπαρών, ρακένδυτων και αρρώστων, τριών χιλιάδων τη µια µέρα και δύο χιλιάδων την εποµένη. Οι άνθρωποι αυτοί ήταν οι µόνοι πού είχαν επιζήσει απ' τους εύπορους και ευηµερούντος Αρµενίους κατοίκους της περιοχής Σεβαστείας, πού µε τους µετριώτερους υπολογισµούς υπερέβαιναν τις τριακόσιες χιλιάδες ψυχές. Και τι είχαν γίνει οι υπόλοιποι; Απ' τους πειό ανεπτυγµένους διανοητικά από κείνους πού είχαν φτάσει στο Χαλέπι µαθεύτηκε, ότι στις αρχές της ανοίξεως του 1915 οι άνδρες και τα πάνω από 14 ετών αγόρια είχαν κληθεί στα αστυνοµικά τµήµατα της επαρχίας εκείνης σε διάφορα πρωινά κατά τη διάρκεια πολλών εβδοµάδων και εκτοπίστηκαν κατά οµάδες από χίλια έως δύο χιλιάδες άτοµα, δεµένοι ο ένας µε τον άλλο µε σχοινιά και ότι κανείς πειά δεν άκουσε τίποτε γι' αυτούς από τότε. Η µοίρα τους καταγράφηκε στα χρονικά του θεού και έτσι είναι περιττό να αναφέρωµε εδώ τίποτε γι' αυτή. Οι επιζήσαντες, για τους οποίους είπαµε παραπάνω, διηγούνταν τις πειό ανατριχιαστικές λεπτοµέρειες για όσα υπέφεραν καθ' οδόν, αφότου είχαν ξεκινήσει απ' τα σπίτια τους πριν από το Πάσχα, και ταξίδευαν ίσως και χίλια µίλια ωσότου έφθασαν στο Χαλέπι τον Αύγουστο, τέσσερις περίπου µήνες αργότερα, πεζή µε πολύ λίγη τροφή και µάλιστα χωρίς να τους επιτρέπουν οι θηριώδεις Τούρκοι χωροφύλακες να πιουν νερό, όταν έφταναν σε πηγάδια πού βρίσκονταν στην άκρη του δρόµου. Εκατοντάδες απ' τις πειό ώµορφες γυναίκες και κοπέλλες αρπάχτηκαν από άγρια στίφη Τούρκων πού έµπαιναν κάθε µέρα ανάµεσα τους».

Για την τύχη των ανδρών και των αγοριών άνω των 14 ετών πού είχαν απαχθεί και για τους οποίους δεν άκουσε πειά κανείς τίποτε, έφθασαν στη Σµύρνη πολλές εκθέσεις πού συµφωνούσαν µεταξύ των. Είναι βέβαιο ότι οι Τούρκοι τους είχαν σκοτώσει και µάλιστα πολλούς απ' αυτούς τους ετεµάχισαν µε τσεκούρια για να κάνουν οικονοµία στα πυροµαχικά.

'Εφόσον ασχολούµεθα ακόµα µε τη συστηµατική εξόντωση των Χριστιανών πριν από την πυρπόληση της Σµύρνης από τους Τούρκους, θα διαθέσουµε λίγες σελίδες για την καταστροφή του Αρµένικου έθνους, το ποιό φρικώδες έγκληµα της ανθρωπότητας µέσα στις λεπτοµέρειες του ακολασίας, αγριότητας και βασανισµών, καθώς και σχετικά µε την έκταση του, το όποιο τελικά αποβάλλει τους δράστες του από την κοινωνία των ανθρώπων και απ' την κοινωνία των πολιτισµένων εθνών, ωσότου δείξουν οι δράστες του µε τρόπο πειστικό πλήρη µετάνοια και κάµουν έντιµη προσπάθεια για µια επανόρθωση όσο θα ήταν δυνατό να γίνει αυτή.

Πιθανώς υπήρξαν στη διάρκεια της ιστορίας ενέργειες πού εστοίχισαν τη ζωή περισσοτέρων υπάρξεων απ' αυτή της εξοντώσεως των Χριστιανών απ' τους Τούρκους. Ο Ταµερλάνος, π.χ. εσάρωσε πολύ µεγάλες εκτάσεις χωρών, σκοτώνοντας και πυρπολώντας µόνο για την ευχαρίστηση πού του έδινε η καταστροφή. ∆εν φείσθηκε ούτε Μουσουλµάνων ούτε Χριστιανών. Υπήρξαν όµως στον διωγµό των Χριστιανών εκ µέρους των Οθωµανών χαρα-κτηριστικά σατανικής ωµότητας και βασανισµών, πού διήρκεσαν πάρα πολύν καιρό και πού δεν παρατηρήθηκαν στις µεθόδους του Ταµερλάνου.

Θ'αναφερθούµε στις πειό αξιοσηµείωτες επίσηµες συλλογές αποδείξεων επί του προκειµένου και σε δυο σηµαντικά έγγραφα, δηλ. εκθέσεις Αµερικανών αυτόπτων µαρτύρων. Μια απ' τις πληρέστερες και εξαιρετικά αξιόπιστες πηγές πληροφοριών για τις σφαγές των Αρµενίων είναι ένα επίσηµο δηµοσίευµα του Βρεττανικού Κοινοβουλίου του 1915 πού φέρει τον τίτλο «Η µεταχείριση των Αρµενίων» και περιέχει έγγραφα πού υποβλήθηκαν στον Υποκόµητα Γκρέυ του Falloden, Υπουργό των 'Εξωτερικών της Αγγλίας, απ' τον Υποκόµητα Bryce. Αντίγραφο του δηµοσιεύµατος αυτού υπάρχει στη βιβλιοθήκη του Κογκρέσου στην Ουάσιγκτον. Τα έγγραφα αυτά αποτελούν πραγµατικά ένα µεγάλο τόµο πού περιέχει αποδείξεις από όλες τις πηγές σχετικά µε τις σφαγές των Αρµενίων και την εξόντωση τους µε βασανισµούς πού διήρκεσαν πάρα πολύν καιρό. Πολλές απ' τις µαρτυρίες πού δίνοµε παρακάτω είναι τόσο ανατριχιαστικές και προσβάλλουν σε τέτοιο βαθµό κάθε ανθρώπινο συναίσθηµα και ευαισθησία, ώστε δεν τολµά κανείς να παραθέσει, αποσπάσµατα απ' αυτές.

Ο λόρδος Grey, πού ήταν τότε Υπουργός των Εξωτερικών, όταν έλαβε τα ντοκουµέντα αυτά, έγραψε στον Υποκόµητα Bryce:
«Αγαπητέ µου, Bryce: Πρόκειται για ένα τροµερό αποδεικτικό υλικό, νοµίζω όµως ότι πρέπει να δηµοσιευτεί και να µελετηθεί από όλους όσους έχουν πλατειά ανθρωπιστικά ενδιαφέροντα στην καρδιά τους. Τα στοιχεία αυτά θα είναι πολύτιµα όχι µόνο για την πληροφόρηση της δηµοσίας γνώµης σχετικά µε τη συµπεριφορά της Τουρκικής Κυβερνήσεως απέναντι στον ανυπεράσπιστο αυτό λαό, αλλά και ως πηγή πληροφοριών για τους ιστορικούς του µέλλοντος.
                                                                                                                                                                                                 ϋπογρ. Gray of Falloden».

Σχετικά µε την αξιοπιστία των αποδείξεων αυτών έχουν εκφράσει διάφορες γνώµες διακεκριµένες προσωπικότητες. Ανάµεσα σε άλλους ο Gilbert Murray, ο περίφηµος λόγιος και ποιητής λέγει: «Η αποδεικτική αξία των επιστολών και εκθέσεων αυτών αντέχει σε κάθε κριτική και υπερνικά κάθε σκεπτικισµό».

Ένας ειδικός σχετικά µε αποδεικτικό υλικό ο Moorfield Storey, τέως πρόεδρος της Ενώσεως των Αµερικανικών ∆ικηγορικών Συλλόγων, γράφει µε προσεκτικότητα, αλλά και πειστικότητα τα εξής: «Κατά τη γνώµη µου οι αποδείξεις πού δηµοσιεύετε είναι τόσο αξιόπιστες, όσο εκείνες, επάνω στις όποιες στηρίζεται η πίστη µας σχετικά µε πολλά από τα γεγονότα της ιστορίας πού έχουν γίνει παγκοσµίως αποδεκτά και νοµίζω ότι αποδεικνύουν πέρα από κάθε λογική αµφιβολία την εσκεµµένη πρόθεση των Τουρκικών Άρχων να εξοντώσουν τους Αρµενίους και την ευθύνη των για τις αποτρόπαιες φρικαλεότητες, οι όποιες διεπράχθησαν εις βάρος του δύστυχους αυτού λαού». Άλλα έργα πού θα µπορούσε κανείς να συµβουλευθεί επί του προκειµένου και πού είναι γεµάτα από επιβεβαιωτικές και συντριπτικές µαρτυρίες είναι τα έξης: «Beginning Again at Ararat» (Αρχή και πάλι απ' το Αραράτ) του ∆/ρος Mabel E. Elliott, «Shall This Nation Die» (Πρέπει να πεθάνει αυτό το έθνος;) του Αϊδεσ. Joseph Naayem, και το πλέον πειστικό απ' όλα το «Secret Report on the Massacres of Armenia» (Μυστική Έκθεση περί σφαγών της Αρµενίας) του ∆/ρος Johannes Lepsius, Γερµανού Ιεραποστόλου και Προέδρου της Γερµανικής Ιεραποστολής της Ανατολής. Η εξήγηση του ∆/ρος Lepsius, ως προς την αναγκαιότητα της µυστικότητας της εκθέσεως την οποίαν έκαµε στους «φίλους του της Ιεραποστολής» είναι διαφωτιστική: «Αγαπητοί φίλοι της Ιεραποστολής: Η επόµενη έκθεση την οποία σας στέλνω απολύτως εµπιστευτικά, έχει τυπωθεί σαν χειρόγραφο. ∆εν ηµπορεί ούτε να δηµοσιευτεί, ούτε να χρησιµοποιηθεί, είτε στο σύνολο, είτε µερικά. Η λογοκρισία δεν ηµπορεί να επιτρέψει όσο διαρκεί ο πόλεµος, δηµοσιεύσεις πού αφορούν γεγονότα στην Τουρκία. Τα πολιτικά και στρατιωτικά µας συµφέροντα µας επιβάλλουν επιτακτικά καθήκοντα. Η Τουρκία είναι σύµµαχος µας. Εκτός του ότι υπερήσπισε τη χώρα της, εβοήθησε και µας τους ίδιους µε τη γενναία υπεράσπιση των ∆αρδανελλίων. Εποµένως η «αδελφοσύνη µας εν διπλοις» µε την Τουρκία µας επιβάλλει υποχρεώσεις, δεν πρέπει όµως να µας εµποδίζει απ' το να εκπληρούµε τα ανθρωπιστικά µας καθήκοντα. Και αν λοιπόν είµαστε αναγκασµένοι να σιωπούµε δηµοσία, µολαταύτα δεν ηµπορεί η συνείδηση µας να παύσει να οµιλεί. Ο αρχαιότερος λαός του Χριστιανισµού διατρέχει τον κίνδυνο να εξοντωθεί, εφόσον παραµένει κάτω απ' την εξουσία των Τούρκων έξη έβδοµα του Αρµένικου λάου έχουν στερηθεί των περιουσιών τους και εφόσον δεν δέχτηκαν να γίνουν Μουσουλµάνοι έχουν σκοτωθεί η εξοριστεί στην έρηµο. Την ίδια τύχη έχουν υποστεί οι Νεστοριανοί της Συρίας και ένα µέρος των Ελλήνων Χριστιανών εβασανίστηκαν επίσης». Ο ∆/ρ Lepsius συνέταξε την έκθεση του σαν ένας σωστός Γερµανός λόγιος. Έτσι η έκθεση αυτή είναι λεπτοµερής, εξαντλητική και αυθεντική.

Έχοµε αναφέρει ήδη για έναν εξέχοντα ξένον επίσηµο, όχι Γερµανό, πού εξαναγκάσθηκε να τηρήσει σιωπή σχετικά µε τις Τουρκικές ωµότητες. Πόσο ισχυρός είναι ο Τούρκος! Μπορεί να κάµει ό,τι του αρέσει, µπορεί να παραβαίνει κάθε θείο και ανθρώπινο νόµο και όλοι για τον ένα η τον άλλο λόγο, είναι αναγκασµένοι να σιωπούν σχετικά µ' αυτό. Ένα αντίρροπο γνώρισµα της συνενοχής των Γερµανών στις φρικαλεότητες εις βάρος των Αρµενίων υπήρξε η αθώωση από ένα Γερµανικό δικαστήριο ενός Αρµενίου πού αποπειράθηκε να εκδικηθεί εις βάρος του Ταλαάτ Βέη. Λέγεται ότι οι καταθέσεις Γερµανών Ιεραποστόλων επηρέασαν το δικαστήριο ώστε να βγάλει την απόφαση εκείνη.

Η έκθεση των λεπτοµερειών σχετικά µε την ολοκληρωτική εξόντωση των Αρµενίων πού είναι φρικιαστικές και σπαράσσουν κάθε ανθρώπου καρδιά, µπορεί να παρατείνεται χωρίς τέλος. Αν αρκεσθούµε να πούµε ότι εκτός των πραγµατικών και επανειληµµένων φόνων σε πολύ µεγάλη κλίµακα, το σχέδιο της ανθρωποκτονίας δια µέσου του βραδέος βασανισµού της εκτοπίσεως είναι το πειό σατανικό πού έχουν ποτέ συλλάβει διεφθαρµένοι και σατανικοί εγκέφαλοι.

Πρόσφατη συµβολή στο παραπάνω θέµα, πού επιβεβαιώνει όλα όσα έχοµε γράψει έως τώρα, αποτελεί η έκθεση του Walter M. Geddes της εταιρίας Mack Andrews and Forbes της Ν. Υόρκης την οποία µου είχε εγχειρίσει ο ίδιος ο κ. Geddes λίγον καιρό πριν απ' τον ατυχή θάνατο του στη Σµύρνη. Με το να έχει πεθάνει ο κ. Geddes δεν υπάρχει φόβος να του προκαλέσουμε οποιαδήποτε βλάβη εκ µέρους των Τούρκων µεταχειριζόµενοι το όνοµά του. Η έκθεση αυτή αποτελεί ίσως την πειό αξιοσηµείωτη περιγραφή µιας ιστορικής σφαγής δια µέσου βραδέων βασανισµών πού έχει γραφεί ποτέ, η δε ζωντάνια των λεπτοµερειών της οφείλεται στο γεγονός ότι ο συγγραφέας περιγράφει τα πράγµατα πού είδε ο ίδιος.

Follow Us   ArmenianGenocide100.gr on Facebook Facebook   ArmenianGenocide100.gr on YouTube Youtube